Categorie | Senioren

Trotse blik na uitschakeling Sallandia

Bron: Deventervoetbal.nl Door: Erik van Luttikhuizen

Het is al ver na 18.00 uur als een nerveuze groep Sallandianen tevergeefs op de bus lijkt te wachten. Pech met het vervoersmiddel wordt dan gemeld; pas na een half uur kan de bekerreis naar Enschede-Noord worden aangevangen. Het avontuur voor de kleine Deventer club kan beginnen.

Het is donker en koud bij aankomst in Enschede. Midden in een woonwijk ligt een groot sportpark. Rigtersbleek is een club waarover Sallandia droomt dat ‘later’ ook te zijn. Een echte volksclub die na jaren van derde klasse voetbal, door een goede beleidsverandering, is omgeturnd tot een ‘bedrijf’, waarmee momenteel in de hoofdklasse wordt gevoetbald. Hoewel onderaan bungelend, moet de horde Sallandia toch eenvoudig genomen kunnen worden.

Trainer Kick Maatman heeft gefunctioneerd als informant na de nederlaag van zijn Rohda tegen de Enschedeërs, een week eerder. Met die info stuurt Johan van Ommen zijn elf de plastieken speelweide op. Snel proberen de ‘grote jongens’ Sallandia op te jagen, maar eenvoudig voetballend zorgen de Deventenaren voor een oplossing. Het duizend leden tellende Rigtersbleek krijgt maar geen grip op die brutale vlerken uit Deventer.

Opgelucht
Al knokkend voor iedere meter gaan de minuten voorbij. Er zijn zelfs mogelijkheden voor de mannen in het zwart-geel. Zeker als centrumspits Rick Wolvenne wordt ingespeeld. De verdediging weet zich nauwelijks raad met de snelle spits en opgelucht haalt Rigtersbleek-trainer Boerhof adem als een kanonskogel de touwen achter zijn doelman niet doet bewegen. Op de bijna lege tribune kijken vele Deventenaren bijna ademloos toe.

Zelfs als de scheidsrechter enkele malen discutabel optreedt, klinkt er geen gemor vanaf de tribune. Zó gespannen is de trouwe aanhang. Het enige dat klinkt is de zucht van een ontevreden vader en twee spelersvrouwen. Zij ergeren zich aan de slordigheid van hun team, Rigtersbleek. Dat team zit wel boordevol gogme, het bespelen van de scheidsrechter, handig indraaien van het lichaam, kleine overtredingen voor de bal en opzichtig roepen bij contact.

Maar in effectiviteit loopt de hoofdklasser zichzelf voorbij. Veel te vooringenomen lopen enkele spelers van de thuisclub over het veld. Sallandia is al lang niet meer onder de indruk als het de doelman van de tegenpartij weer eens onder vuur neemt, echter weet die vooralsnog van geen wijken. In de rust proberen de aanwezigen in de bestuurskamer een rustige indruk achter te laten, men verbijt zich echter vanwege het vertoonde spel.

Omsingeling
Nooit was er een verschil te zien dat hoort bij het logische verschil op papier van beide cupfighters. Johan van Ommen moedigt zijn elftal aan voor het tweede gedeelte en ziet zijn team al gauw vast tegen ‘de zestien meter’ aan staan. Maar de 25 minuten lange omsingeling levert geen doelpunt op voor de thuisclub en de snelle Deventer voorwaartsen staan constant in de startblokken om venijnig toe te slaan in het hart van de Enschedese defensie.

Als de vermoeidheid toe slaat aan de ene zijde, slaat de geslepenheid toe aan de andere. De 1-0 die binnenvalt word gelaten geaccepteerd langs de lijn. Tegen zo’n grote tegenstander is dit voor Sallandia best te verkroppen. Maar binnen de lijnen denkt men er anders over, daar voelt men dat er nog best meer in zit en dapper trekken de Sallandianen weer ten strijde. Terwijl Rigtersbleek zich op een roze wolk waant, schopt Marco van Meeteren hen er keihard weer van af.

Een afgevallen bal wordt tegen het net gejaagd en het feest binnen de lijnen wordt overgenomen bij de supporters. De snelle gelijkmaker zorgt voor de bibbers bij de hoofdklasser, die toch al niet overstroomt van zelfvertrouwen. Hun coach geeft het maar weer eens aan. ‘Tempo omhoog, spel verdelen en vastzetten.’ De paniek is van het gezicht van Eddy Boerhof te lezen. De hoofdcoach bezet de voorlaatste plaats en is wel gewend degradatievoetbal te spelen, maar de rollen zijn nu omgedraaid.

Lopen
Het Deventerse Sallandia speelt nu hun spelletje, met een onwennige Van Ommen aan de zijlijn. Het schiet hem wel even door het hoofd, zeker als een supporter het hem toeroept. ‘Dat wordt lopen, Johan!’ Geen onlogische uitspraak, want de coach had direct na de loting al geroepen naar huis te zullen lopen als zijn elftal de hoofdklasser zou weten te elimineren. Dat feit komt nu wel angstig dichtbij, hoe onrealistisch het op papier ook mag zijn.

Wat volgt op het kunstgrasveld is een lichamelijke en psychische slijtageslag, waarmee de thuisclub het best lijkt om te gaan. Terwijl de onpartijdige enkele Rigtersblekers al bij naam noemt na een overtreding, denigreert hij de Deventenaren door ze te wijzen naar welke klasse ze eigenlijk maar spelen. Die minachting schiet in het verkeerde keelgat van enkele spelers en de irritatie wint het bijna van de geest. Toch is men beleefd genoeg om bij een achterstand de bal uit te tikken, om een blessurebehandeling toe te staan voor de thuisclub, dat is dan ook Sallandia!

Vele ballen worden door Rigtersbleek in het centrum gepompt, waar de dappere Sallandia doelman als een panter het speeltuig keer op keer uit zijn hok ranselt. Dit tot afgrijzen van de favoriet. Toch moet ook die laatste horde, Burhan Gür, capituleren als de bal in een mêlee van spelers na een omhaal langs zijn handschoenen stuift. De achterstand is een logisch gevolg van de enorme druk die de thuisclub opvoert. Die 2-1 valt enkele minuten voor tijd zien alle Sallandianen.

Dapper
Wat volgt is een slijtageslag met de hoofdklasser als logische winnaar. Van Ommen kiest dapper voor risico wat de uiteindelijke 3-1 tot gevolg heeft. Een logische keuze van de coach, maar de eindstand is daardoor geflatteerd. Direct na het laatste fluitsignaal van het enerverende duel is de scheidsrechter veelbesproken. De leidsman had zich gaandeweg de wedstrijd onmogelijk gemaakt en draaide zich in allerlei bochten op zoek naar een ontsnapping vanuit zijn eigen handelen.

Zijn gedrag levert dermate veel irritatie op dat het resultaat bijna naar de achtergrond verdwijnt. Maar Johan van Ommen toont zich een goed verliezer en neemt trots de complimenten in ontvangst. Terechte pluimen voor een team dat eigenlijk te laag acteert. De eerste nederlaag sinds mei 2012 is dan een feit, maar eigenlijk heerst er een overwinningssfeer bij de Zandweerdclub. Dat is dan óók Sallandia, snel vergeten en beseffen wat er eigenlijk is gepresteerd.

Een hoofdklasser 45 minuten lang evenaren en slechts enkele minuten voor het einde capituleren voor het enorme verschil in klasse. Eigenlijk was Sallandia de morele winnaar en reisde de ploeg verre van verslagen weer terug naar Deventer. In een overvolle grote touringcar was het gezelligheid troef toen Johan van Ommen de schade opnam. Zeker twee duels zonder twee vaste krachten was wel een smetje. Ondanks die uitspraak ontwaar ik een trotse blik achter de donkere krullen van de oefenmeester. Hij had bijna voor een stunt gezorgd met zijn dappere team Sallandia.


Comments are closed.