Categorie | Senioren

De magie van een Deventer derby

Door: Erik van Luttikhuizen | deventervoetbal.nl | Bekijk hier het verslag met foto’s

Afgelopen zondag werd één van de vele Deventer derby’s gespeeld. Ditmaal Sportclub Deventer tegen Sallandia. Ondanks de stand op de ranglijst is een derby altijd een andere afspiegeling van de krachten. Er spelen andere zaken een rol.

Het Deventer voetbal mag dan het echte niveau ontberen, de derbysfeer maakte gistermiddag veel goed in het burentreffen tussen Sportclub Deventer en Sallandia. De uitclub liet twee punten liggen bij Sportclub en likt in de eigen kantine zijn wonden. Daar had men gerekend op een feestje, maar het bleef somber omdat de equipe van trainer Johan van Ommen vergat dat te doen wat hen het gehele seizoen eenvoudig af leek te gaan: scoren.

Hulpvaardigheid
De derby begint in het clubhuis van Sallandia. Daar heeft het team van deventervoetbal.nl een ladder geregeld, omdat bij de thuisclub het betreffende aluminium op slot staat en de sleutelhouder op vakantie is. De hulpvaardigheid is goed en ondertussen worden de eerste ideeën rondom de derby geopperd. Als dan Feyenoord op tv 1-1 maakt, barst het eerste geluid vanuit de kantine van Sallandia los. Het vergelijk van de derby in de eredivisie en de derby van de Zandweerd is geboren. Sallandia wil bewijzen beter te zijn dan buurman Sportclub, de eerste plek waarmaken in de poule.

De ladder verhuist voor die middag naar de buurman, 150 meter verderop. Daar, bij de thuisclub, worden de eerste tekeningen getoond, die gestalte moeten krijgen na de renovatie die aanstaande is op het sportpark. Menigeen verzamelt zich rondom de schetsen die opgehangen zijn op de lange wand van de rumoerige thuishaven. De sfeer is licht gespannen. De jeugd heeft de toekomst, wordt geopperd. Daarmee onderstreept Sportclub de groei van de laatste jaren. De eerste lichting is terug te vinden in de huidige brede selectie van oefenmeester Roy Beumer.

De ‘Feyenoord-Ajax’ van de Zandweerd is drie kwartier voor aanvang als de eerste toeschouwers het sportpark oplopen. Warme jassen met zonnebrillen, klaar voor een mooie herfstdag. Opmerkelijke verschijning is de leidsvrouw van de middag. De Deventerse arbiter Hanneke Schaap wandelt ontspannen de bestuurskamer binnen, zij heeft vandaag de leiding over 22 gladiatoren. Als de dame in het rood even na tweeën fluit voor het begin van de ‘burenruzie’ tussen de in de traditionele tenues getooide teams, schijnt de najaarszon over het afgeladen sportpark.

Uitbraak
De toeschouwers zien twee fanatieke ploegen, direct vol strijdend voor de winst. De eerste kans is voor Sallandia, maar de uitbraak die daarop volgt, levert een vrije schop op voor de thuisploeg. Terwijl in het rumoer de sluitpost van Sallandia zijn muur naar links probeert te bewegen, heeft Elvis Selimovic haast. De scheidsrechter fluit en direct vuurt de spits van Sportclub langs het veel te kleine muurtje in de korte hoek. Selimovic maakt gebruik van de slechte communicatie aan Sallandia zijde en hij brengt het sportpark in vuur en vlam. Een explosie van lawaai geeft aan dat de derby los is!

Spelers van Sallandia duikelen over de grasmat en roepen vanaf de grond om de aandacht van de leidsvrouw; deze blijft echter stoïcijns en de wedstrijd blijft doorstuiven. Het spel golft op en neer wanneer opnieuw Selimovic denkt te scoren. Mirza Sarvan zet de spits alleen voor doelman Gur, echter Selimovic wil het te euforisch doen, waardoor zijn stift naast de verkeerde kant van de paal valt. Het publiek is uitgelaten, maar mort ook. Op de Bult zijn ze tevreden over de voorsprong, maar ze vrezen Sallandia als hun eigen club dit soort kansen niet kan afronden.

Halverwege de eerste helft breekt de zon weer door en krijgen de gasten grip op de wedstrijd. Voetballend is Sallandia beter en dat uit zich op het veld. Er ontpopt zich een behoorlijke mogelijkheid, maar de scheidsrechter beoordeelt de voordeelregel anders en weigert te oordelen over een doorgebroken speler. De vlam is in de pan, zeker als enkele minuten later, vlak aan de zijlijn, twee spelers elkaar hardhandig tegenkomen. Taferelen die bij een derby horen en de scheidsrechter van de middag houdt het tot dan in de hand zonder kaarten te hoeven trekken.

Titanenstrijd
Sallandia wil tempo maken en Sportclub houdt dat op alle manieren tegen. De automatismen zijn zoek bij het keurkorps van coach Van Ommen. De eindpass komt nooit goed aan en de standaardsituaties worden om zeep geholpen. Onder de bomen, die stilaan hun bladeren verliezen, ontpopt zich een ware titanenstrijd. Spelers ontzien elkaar nauwelijks, de derby kent een fanatieke strijd. Het echte voetbal is er uit als de rust in zicht is. De concentratie ebt weg, de onzekerheid bij de gasten neemt toe.

De rust is aanstaande, merkbaar bij spelers en toeschouwers. Een klap doet menigeen opschrikken. Het de kunstmatige roep van de bal die klem komt tussen twee voetbalschoenen. Het lederen speeltuig huilt luid als twee gespierde benen zich niet inhouden. De spelers kunnen verder en de veerkracht van de bal weerklonk even. Vandaag houdt men zich niet in… Dan lift Marco van Riet de bal over de sterke defensie van de thuisclub. Zijn maat in de spits snelt op die pass en lift het leder over de doelwachter. Supporters op het sportpark kijken ademloos toe; er heerst enkele seconden een serene rust. Een mooi gekleurd blad dwarrelt van de boom.

Maar nog voor het de grond raakt, wordt het blad overstemd door het geluid van het aluminium. De bal toucheert namelijk de paal en hobbelt over de doellijn. Heel Sallandia ontploft, het feest vindt plaats bij de hoekvlag. Fans halen opgelucht adem als ze koffie gaan halen in de rust. Alles is nog mogelijk. De discussies bij de koffie zijn nog in volle gang als beide ploegen onveranderd het veld weer betreden. Frustratie heeft bij Sallandia plaatsgemaakt voor opluchting. Vastberaden proberen zij voetballend het duel in de hand te krijgen. Sportclub speler Dillen Kornet duikelt dan door de lucht na een ogenschijnlijke overtreding, echter de scheids geeft duidelijk aan dat er doorgespeeld dient te worden.

Passie
Haar hese stem heeft nog niet geklonken of de fanatieke aanhang, grotendeels geposteerd op de Bult, verheft zijn stem en doet de sfeer weer oplaaien. De ingrediënten voor het vervolg van deze derby zijn volop aanwezig. De strijd duurt voort, ballen worden gekraakt voordat ze het doel bereiken en Sallandia tracht het spel naar zich toe te trekken. Dikwijls ligt het spel stil, de passie spat er van af. Vrije trappen worden door de arbiter niet zomaar gegeven en sommige spelers kunnen dan het revanchegevoel niet weerstaan. Niet handig vlak voor de volle tribune van de thuisclub. Publiek reageert daar dan weer op en de commotie vibreerde over het veld.

Sallandia komt even later op 1-2 doordat een schot bewust van richting wordt veranderd. Sallandia viert feest en Sportclub druipt af. Men voelde het allang aankomen. Sallandia drukt dan door, want Sportclub is lam geslagen. Als een groggy bokser wankelend op de benen. Echter de knock-out wordt niet uitgedeeld en dat mogen de bezoekers zich achteraf zelf aanrekenen. Trainer Beumer roert zich langs de zijlijn: ‘Geloof er eens in, dan!’ Sallandia oogt opgelucht, de spanning heeft meester gemaakt van de ploeg die de koppositie stevig in handen heeft.

In de eigen kantine worden de bloemen uit de achterkamer gehaald en de champagne komt op tafel. Een waanzinnig historische serie is neergezet met een mooie tussenprijs, de periodetitel. Echter op de achtergrond wankelt de aangeslagen bokser nog, Sportclub lijkt op de been te blijven, maar de tijd dringt. Het publiek op de Bult kijkt nog vol in de zon als de rest van het veld afkoelt in de schaduw. Ook het duel koelt af, Sallandia temporiseert. Sportclub brengt verse krachten en hoopt op een ingeving, want de bokser is nog niet ‘down’. Sallandia wil eigenlijk niet meer, spelers kijken meer naar de klok dan naar het veld en vergeten de bokser knock-out te slaan.

Trekwerk
Het duel beperkt zich dan nog louter tot wat duw en trekwerk en de laatste minuut loopt als de bal voorwaarts wordt gerost door de thuisclub. De grensrechter van Sallandia heft zijn vlag priemend in de koele najaarslucht, overtuigd van een buitenspelval. Twee spelers in witte outfit stoppen niet. Omdat de scheidsrechter daar geen aanleiding toe geeft. Uiteindelijk komt de bal bij invaller Keimpe van der Meulen uit, die de sluitpost van Sallandia omzeilt en de bal in het lege doel schuift. Het schijnbaar onmogelijke lijkt toch te gebeuren, de wankel aangeslagen bokser is blijven staan. Sterker nog: is in staat gesteld toe te slaan vanuit een onmogelijke hoek.

De ontlading bij de thuisclub is groot, het publiek roert zich opgelucht. Teleurstelling druipt van Sallandia, dat zich bestolen voelt. Buitenspel leek de sluipmoordenaar die stiekem meedeed in de laatste secondes. Deze derby had alles in zich wat een derby moet hebben. Terwijl het veld volstroomt hobbelt boven het publiek uit een ladder weg richting de uitgang, vreemd… De massa blijft bij elkaar, omdat het allemaal bekenden van elkaar zijn. Spuien hun eigen grieven, hun beeld van die middag. De scheids verdwijnt net zo vlot als de ladder. Beiden zijn al snel onvindbaar. De cameraman op het dak kijkt beteuterd naar beneden.

Daar, waar iedereen verhit napraat en telefoneert. Turkse Kracht Apeldoorn maakt 1-3 en dient op afstand de knock-out uit. Als een derde hond die er met het bot van doorgaat. Als de cameraman eindelijk weer terug op de vaste grond staat, mijmeren beide coaches gebroederlijk voor de spinnende camera van de pers. Het relaas is helder, het resultaat ook. De derby van de Zandweerd, de ‘burenruzie’, de strijd tussen concurrenten van het verleden, het heden en de toekomst blijft vooralsnog onbeslist.


Comments are closed.